Oltu taşı tespih kullanan insanların, vücutlarında birikmiş olan statik elektriği tespih çekmek suretiyle attiklarına ve bu vesileyle de stresden kurtulduklarına inanılır. Ayrıca İslâm dinine mensup müslümanlar namaz sonrası, dua öncesi yapılan veya sair zamanlarda yapılan tesbihat (zikir)esnasında sayı takibi amacıyla tespih kullanırlar. Bu amaçla üretilen tespihler " üç çevrim " diye adlandırılır. Bir çevrimli tespih otuz üç adet taneden ve bir imameden, üç çevrim tespih ise doksan dokuz adet tane ve bir imameden oluşur. Genellikle tek çevrim tespih stres atmak için, üç çevrim tespih namaz tespihatında kullanılır. Bunun dışında geniş kapsamlı ferdi olarak yapılan zikir esnasında kullanılan ve her bir çevrimi yüz adetten oluşan on çevrimlik tespihler de Oltu taşından üretilmektedir. Bu türde olanların maliyet yüksekliği sebebiyle üretimi az yapılmaktadır.

Tespihlerin İmameleri de Oltu taşından yapılır. Tespih imamesinin uc kısmına ya bir püskül takılır veya püskül yerine madeni türden bir aksesuar takılır. Her tür tespihte tek imame kullanılır. Son yıllarda sektördeki gelişmeler kayda değer olup, üretilen tespihlerin gümüş hatta zaman zaman altın kakmalı versiyonları da ilgi çekmektedir.

Erzurum'un muhtelif yerlerinde Oltu taşı tespih satan çok sayıda işyeri mevcuttur. Özellikle tarihi Rüstem Paşa Kervansarayı'ndaki işyerleri tamamen Oltu taşı ile ilgilidir. Taşın çıkarıldığı Oltu'da çok sayıda taş işleme atölyeleri ve ustalar bu alanda üretim yapmaktadırlar. Şehir dışına da ihracı yapılan tespihler özellikle İstanbul Kapalıçarşı'da satışa sunulmaktadır. Oltu taşı ve imal edilen eşyalar ülke genelinde tanınma özelliğine sahiptir. Oltu taşının: maden olarak çıkarılmasından, işlenmesi, tespih haline getirilmesi, ilâve aksesuarlar eklenmesi, piyasaya arz-ı gibi aşamaların her birinden geçimini sağlamaya çalışan insanların olması nedeniyle Erzurum ekonomisine de önemli bir katkısı vardır.

Obsidyen bıçakların en büyük dezavantajı metalden yapılanlara kıyasla kırılgan olmalarıdır, bu nedenle obsidyen bıçakların cerrahi uygulamalarını bu durumun sorun teşkil etmediği çeşitli özel kullanımlarla sınırlandırır.

Obsidyen ayrıca süs amaçlı ve değerli taş olarak da kullanılır. Nasıl kesildiğine bağlı olarak farklı bir görünüm sergiler: bir yönde simsiyahken, başka bir yönde parlak gridir. "Apaçi gözyaşları" genellikle grimsi-beyaz bir perlit matris içine gömülü küçük yuvarlak obsidyen külçeleridir.

Technics'in grimsi-siyah SH-10B3 kaidesi gibi ses pikapları için kaideler 1970'lerden beri obsidyenden yapılmıştır.

Eski Mısır'da yeşil renk (wadj) ölüm ve dirilişin gücünün yanı sıra yeni yaşam ve doğurganlıkla ilişkilendirilirdi. Eski Mısırlılar ölümden sonraki yaşamın "Malakit Tarlası" olarak adlandırılan, kendi yaşamlarına benzeyen ancak acı ve ıstırabın olmadığı ebedi bir cenneti içerdiğine inanırlardı.

Malahitten bakır cevheri çıkarmanın basit yöntemleri eritme gibi termodinamik süreçleri içerir. Bu reaksiyon, ısı ve karbon ilavesini içerir ve karbonatın bakır oksit bırakarak ayrışmasına neden olur ve kömür gibi ek bir karbon kaynağı bakır oksidi bakır metale dönüştürür.

Lületaşından yapılma bir pipo

Zarif narin yapısıyla tamamen özgün bir malzeme olan lületaşının artık sadece tütün için araçları değil, kullanım ve estetik değeri yüksek yepyeni eserler de üretilmektedir. Yer altından çıkarılan lületaşı bünyesindeki nemi kaybetmediği sürece kolay olarak işlenebilir. Lületaşı işlemeciliği, yetenek, tecrübe ve sabırlı bir çalışma gerektiren zor fakat zevkli bir el işçiliğidir. İşlemeciliğin farklı aşamalarında, yapılan işe özel farklı bıçak ve araçlar kullanılır.

Genellikle ustaların kendilerince hazırlanan bu bıçakların ve benzeri araçların sayısı bazen elliye yaklaşır. Uzun süreli çalışmalarda nemini kaybederek sertleşen taş suya batırılarak yeniden yumuşatılabilir. Taşın doğal biçimine en uygun modelinin seçilmesi işletmede esastır. Böylece, taşın mümkün olan en az fireyle değerlendirilmesi sağlanır.

Model konusunda en önemli kaynak gözlem ve ustaların hayal gücüdür. Tasarlanan biçimde işlenen lületaşı endirekt ısıyla uzun sürede kurutulur ve çok ince zımparalanır. Tamamlanan lületaşı eserler beyazlatılmış ve yeteri kadar ısıtılmış balmumuna batırılarak cilalanır. Yüzeyden itibaren sıcak balmumu emdirilmiş lületaşı eserler ovularak parlatılır. Bu esnada şeffaf krem / sarı renk alan lületaşı, fildişine benzer bir görüntü kazanır. Bu yüzyılın başlarında, özellikle, hanımların parça taşlardan el tornalarında boncuk çekmesiyle başlayan lületaşı işlemeciliği, Cumhuriyet yıllarından itibaren çok yönlü olarak gelişmiştir.

Lapis lazuli genelde kireçtaşlarının kontakt metamorfizmasıyla oluşur.

En güzel rengi, pirinç sarısı renginde pirit zerrecikleriyle hafifçe kaplanmış koyu bir mavidir. Beyaz kalsit damarlarının olmaması ve pirit kalıntılarının az olması lazımdır. Fazla kalsit veya pirit ihtiva eden taşlar diğerlerine oranla pek değerli değildir.

Genellikle rengi sayesinde tanınan lapis lazuli, HCl (hidroklorik asit) ile karşılaştığında H2S gazı verir. Bu gazın kokusu çürümüş yumurtaya benzemektedir. Taştaki pirit varlığı çoğu zaman doğal lapis lazuliyi birçok lapis imitasyonundan ayırmak için önemlidir.

Yeşil rengini kromun varlığına borçlu olan zümrütten farklı olarak, krizoprazın rengi çok küçük kalıntılar şeklinde eser miktarda nikel bileşiklerinden kaynaklanmaktadır. Nikelin kerolit veya pimelit gibi farklı silikatlar şeklinde oluştuğu bildirilmektedir (daha önce bildirildiği gibi NiO minerali, bunsenit değil). Krizopraz, nikel içeren serpantinitlerin veya diğer ultramafik ofiyolitik kayaçların derin ayrışması veya lateritleşmesinden kaynaklanır. Avustralya yataklarında krizopraz, bir demir ve silika başlığının altındaki manyezit bakımından zengin saprolitte kahverengi götit ve diğer demir oksitlerle birlikte damarlar ve nodüller halinde oluşur.

Tüm kalsedon formlarında olduğu gibi, krizopraz Mohs sertlik ölçeğinde 6 ila 7 sertliğe ve çakmaktaşı gibi konkoidal bir kırılmaya sahiptir.

Peridotit, adını aslen Kızıldeniz'deki St John's Adası'nda çıkarılan ve günümüzde Arizona'daki San Carlos Apache Kızılderili Bölgesi'nde çıkarılan camsı yeşil bir mücevher olan değerli taş peridottan almaktadır.

Düşük sıcaklıklarda hidratlanmış peridotit, krizotil asbest (bir serpantin formu) ve talk içerebilen serpantinit için protolittir.

Kümülat peridotitli katmanlı intrüzyonlar tipik olarak sülfit veya kromit cevherleri ile ilişkilidir. Peridotitlerle ilişkili sülfitler nikel cevherleri ve platinoid metalleri oluşturur; bugün dünyada kullanılan platinin çoğu Güney Afrika'daki Bushveld Igneous Complex ve Zimbabwe'deki Great Dyke'dan çıkarılmaktadır. Peridotitlerde bulunan kromit bantları dünyanın başlıca krom kaynağıdır.

Kehribar, 13.000 yıl öncesinden Taş Devri'nden beri takı olarak kullanılmaktadır. Kehribar süs eşyaları Miken mezarlarında ve Avrupa'nın başka yerlerinde bulunmuştur. Günümüzde de sigara ve cam üfleme ağızlıklarının üretiminde kullanılmaktadır. Kehribarın kültür ve gelenekteki yeri ona turistik bir değer kazandırmaktadır; Palanga Kehribar Müzesi fosilleşmiş reçineye adanmıştır.

Kehribar, sözde iyileştirici özellikleri nedeniyle halk tıbbında uzun süredir kullanılmaktadır. Kehribar ve özleri Antik Yunan'da Hipokrat zamanından Orta Çağ'a ve yirminci yüzyılın başlarına kadar çok çeşitli tedaviler için kullanılmıştır. Geleneksel Çin tıbbı kehribarı "zihni sakinleştirmek" için kullanır.

Kehribar kolyeler, süksinik asidin analjezik özelliklerine sahip olduğu iddia edilen kolik veya diş çıkarma ağrısı için geleneksel bir Avrupa ilacıdır, ancak bunun etkili bir ilaç veya dağıtım yöntemi olduğuna dair hiçbir kanıt yoktur. Amerikan Pediatri Akademisi ve FDA, hem boğulma hem de boğma tehlikesi arz ettikleri için kullanımlarına karşı şiddetle uyarıda bulunmuştur.

• Sertlik: 6,5 – 7
• Özgül Ağırlık: 2,60
• Renk: Siyah, gri, altınımsı kahverengi
• Çıkarıldığı Yerler: Güney Afrika, Avustralya, Burma
• Çakralar: Alın, Güneş Sinir Ağı Çakrası (Solar Pleksus)

İkizlenme, Penetrasyon ikizi tipikdir.
Sertlik, 5 - 6
Özgül Ağırlık, 5.26
Renk ve şeffaflık, Çelik grisi-siyah, opak
Çizgi Rengi, Kırmızı-kırmızımsı kahverengi
Parlaklık, Metalik
Ayırıcı Özellikleri, Kırmızı çizgi rengi ve sertliği, kristal şekli ayırıcı özellikleridir.
Bulunuşu, Yaygın olarak bulunan hematit, önemli bir demir mineralidir. Hidrotermal damarlarda ve magmatik kayalarda aksesuar minerali olarak bulunabilir. Volkanik kayalarda, birçok metamorfik kayada, kontakt metamorfik yataklarda, birincil veya ikincil olarak sedimanter kayalarda yaygın olarak oluşabilir.

Akik, şeffaflık veya çok renkli kavisli veya açısal bantlama gibi renk desenleriyle karakterize edilen bir kalsedon çeşididir. Opak çeşitler bazen jasper olarak adlandırılır. Ateş akik kahverengi bir arka plan üzerinde yanardöner fenomenler gösterir; iris akik, taşın içinden ışık (özellikle noktasal ışık) parlatıldığında olağanüstü yanardönerlik gösterir. Manzara akiği, taşı manzaraya benzeten bir dizi farklı mineral safsızlığı içeren kalsedondur.

Carnelian (cornelian olarak da yazılır) berrak-şeffaf kırmızımsı-kahverengi bir kalsedon çeşididir. Tonu soluk turuncudan neredeyse siyaha yakın yoğun bir renge kadar değişebilir. Kırmızıdan ziyade kahverengi olan sard, carnelian'a benzer.

Krizopraz (krizofraz olarak da yazılır) nikel oksit ile renklendirilmiş yeşil bir kalsedon çeşididir. (Krizoprazın daha koyu çeşitleri prase olarak da adlandırılır. Bununla birlikte, prase terimi yeşil kuvarsı tanımlamak için de kullanılır ve bir dereceye kadar kesin olarak tanımlanmış bir mineral çeşidinden ziyade bir renk tanımlayıcısıdır).

Mavi renkli kalsedon, rengi yeterince zenginse bazen "mavi krizopraz" olarak adlandırılır, ancak rengini bakırın varlığından alır ve nikel içeren krizopraz ile büyük ölçüde ilgisi yoktur.

Ateş akik, yanardöner bir etkiye neden olan götit veya limonit kalıntıları içeren bir kalsedon çeşididir. Kırmızı, turuncu, sarı, yeşil, mavi ve mor dahil olmak üzere çok çeşitli yanardöner renkler sergileyebilir.

Heliotrope, kan damlalarına benzeyen kırmızı demir oksit kalıntıları içeren yeşil bir kalsedon çeşididir ve heliotrope alternatif olarak kan taşı adını verir. Benzer bir çeşitte, lekeler bunun yerine sarıdır ve plazma olarak bilinir.

Yosun akik yeşil filament benzeri kalıntılar içerir ve yüzeysel olarak yosun veya mavi peynir görünümü verir. Ayrıca yosun akikine benzeyen ağaç akiği de vardır, ancak yeşil filamentlerle düz beyazdır, oysa yosun akiği genellikle şeffaf bir arka plana sahiptir, bu nedenle "yosun" 3 boyutlu görünür. Akik'in belirleyici özelliği olan eşmerkezli bantlama özelliğinden yoksun olduğu için gerçek bir akik formu değildir.

Krom kalsedon, krom bileşikleri tarafından renklendirilen yeşil bir kalsedon çeşididir. Zimbabve'de bulunduğunda "mtorolit" ve Bolivya'da bulunduğunda "chiquitanita" olarak da bilinir.

Oniks, siyah ve beyaz bantlı bir akik çeşididir. Benzer şekilde, kahverengi, turuncu, kırmızı ve beyaz bantlı akik sardonyx olarak bilinir.

Grönland'da, Disko-Nuussuaq bölgesinde (Batı Grönland) ve Scoresby Sound bölgesinde (Doğu Grönland) Paleosen volkanik tabakalarından beyaz ila grimsi kalsedon bilinmektedir. Adanın güney kıyısı boyunca uzanan volkanik kayalarda oluşan Illorsuit'ten açık mavi bir kalsedon çeşidi bilinmektedir. Mavimsi, buza benzer rengi nedeniyle yerel adı Kalsedon Buz Mavisi'dir.

Fosforik asit yapmak için apatitin sülfürik asitle sindirilmesi sırasında, herhangi bir florapatit içeriğinden bir yan ürün olarak hidrojen florür üretilir. Bu yan ürün küçük bir endüstriyel hidroflorik asit kaynağıdır.[30] Apatit ayrıca zaman zaman mineralde eser elementler olarak bulunan uranyum ve vanadyum kaynağıdır.

Floro-kloro apatit, artık kullanılmayan Halofosfor floresan tüp fosfor sisteminin temelini oluşturmaktadır. Kalsiyum ve fosforun yerine yüzde bir molden daha az manganez ve antimon katkılı elementler floresansı verir ve flor-klor oranının ayarlanması üretilen beyazın tonunu değiştirir. Bu sistemin yerini neredeyse tamamen Tri-Fosfor sistemi almıştır.

Apatitler de diğer fosfatlarla birlikte nükleer atıkların depolanması için önerilen bir ana malzemedir.

Apatit nadiren değerli taş olarak kullanılır. Temiz renkteki şeffaf taşlar fasetlenmiş ve geveze örnekler kabaşon kesilmiştir. Geveze taşlar kedi gözü apatit olarak bilinir, şeffaf yeşil taşlar kuşkonmaz taşı olarak bilinir ve mavi taşlar moroksit olarak adlandırılmıştır. Apatit kristali içinde rutil kristalleri büyümüşse, doğru ışıkta kesilmiş taş kedi gözü etkisi gösterir. Mücevher apatitinin başlıca kaynakları Brezilya, Myanmar ve Meksika'dır. Diğer kaynaklar arasında Kanada, Çek Cumhuriyeti, Almanya, Hindistan, Madagaskar, Mozambik, Norveç, Güney Afrika, İspanya, Sri Lanka ve Amerika Birleşik Devletleri bulunmaktadır.

Yeşil kuvars bazen yanlışlıkla yeşil ametist olarak adlandırılır; bu yanlış bir isimlendirmedir ve malzeme için uygun bir isim değildir, çünkü doğru terminoloji prasiolittir. Yeşil kuvars için diğer isimler vermarin veya kireç sitrinidir.

Ametist sıklıkla renk bölgelenmesi gösterir ve en yoğun renk tipik olarak kristal uçlarında bulunur. Bir mücevher kesicisinin görevlerinden biri, eşit renkte bitmiş bir ürün yapmaktır. Bazen doğal, kesilmemiş bir ametistin sadece ince bir tabakası menekşe rengindedir veya renk çok düzensizdir. Kesilmemiş mücevherin sadece fasetlemeye uygun küçük bir kısmı olabilir. Ametist 18. yüzyıla kadar (elmas, safir, yakut ve zümrüt ile birlikte) en değerli değerli taşlar arasında yer almaktaydı, ancak Brezilya gibi yerlerde geniş yatakların keşfedilmesinden bu yana değerinin çoğunu kaybetmiştir. Artık yarı değerli bir taş olarak kabul edilmektedir.

Koleksiyoncular renk derinliği ararlar, eğer geleneksel olarak kesilmişse muhtemelen kırmızı parlamalar vardır. Ametist büyük yapılarda kolayca bulunabildiğinden, taşın değeri öncelikle karat ağırlığına göre belirlenmez. Bu durum çoğu değerli taştan farklıdır, çünkü karat ağırlığı tipik olarak taşın değerini katlanarak artırır. Ametistin değerindeki en büyük faktör sergilediği renktir.

En yüksek dereceli ametist ("Derin Rus" olarak adlandırılır) son derece nadirdir. Bir tane bulunduğunda, değeri koleksiyoncuların talebine bağlıdır. En yüksek dereceli safirler veya yakutlar hala ametistten çok daha pahalıdır.

Ağırlıklı olarak triklinik olan potasyum feldispatların yeşil ve yeşilimsi mavi çeşitleri amazonit olarak adlandırılır. "Parlak bir verdigris yeşilinin güzel kristalize çeşidi" ve "canlı bir yeşil renge" sahip olarak tanımlanmıştır. Bazen kesilir ve değerli taş olarak kullanılır.

Amazonit sınırlı miktarda bulunan bir mineraldir. Tunç Çağı Mısır'ında, Gebel Migif'teki Güney Doğu Çölü'nde çıkarılmıştır. Erken modern zamanlarda, neredeyse sadece Rusya'nın Chelyabinsk kentinin 50 mil (80 km) güneybatısındaki Ilmensky Dağları'ndaki Miass bölgesinden elde edilmiştir ve burada granitik kayalarda bulunur.

Yosun akik, adından da anlaşılacağı üzere, yosun benzeri bir desen sergiler ve yeşilimsi bir renge sahiptir. Bu renklenme herhangi bir bitkisel büyümeden değil, kalsedon ve oksitlenmiş demir hornblend karışımından kaynaklanır. Dendritik akik ayrıca manganez ve demir oksitlerin varlığı nedeniyle oluşan eğrelti otu benzeri desenler de dahil olmak üzere bitkisel özellikler gösterir.

Michigan Gölü bulut agatı gibi soğuk su agatları volkanik süreçler altında oluşmamış, bunun yerine deniz kökenli kireçtaşı ve dolomit tabakaları içinde oluşmuştur. Volkanik kökenli agatlar gibi, Soğuk Su agatları da ana kaya içindeki cepleri ve dikişleri kaplayan silika jellerden oluşmuştur. Bu agatlar tipik olarak daha az renklidir, gri ve beyaz kalsedondan oluşan bantlı çizgiler içerir.

Polihedroid akik, polihedrona benzer düz kenarlı bir şekilde oluşur. Dilimlendiğinde genellikle eşmerkezli çokgenlerden oluşan karakteristik bir katmanlaşma gösterir. Büyümenin kristalografik olarak kontrol edilmediği, ancak önceden var olan ve çözünen kristaller arasındaki boşlukların dolmasından kaynaklandığı öne sürülmüştür.

İris akik ince bantlı ve genellikle renksiz bir akiktir, ince dilimlendiğinde beyaz ışığın kendisini oluşturan renklere spektral olarak ayrışmasını sergiler ve inç başına 400 ila 30.000 bant gerektirir.

Akik, mücevher yapımında sıklıkla kullanılan çok yönlü bir değerli taştır. Mohs ölçeğine göre sertlik derecesi 6,5-7 olan akik, dayanıklılığı ile tercih edilir. Renkli, bantlı desenleri ve çok çeşitli tonları ile bilinir. Akik, kırmızı, turuncu, sarı, yeşil, mavi, mor ve pembe tonlarının yanı sıra siyah ve beyaz da dahil olmak üzere geniş bir renk yelpazesinde bulunur. Akik genellikle diğer değerli taşlara göre daha uygun fiyatlıdır.

Uranyum cevheri doğada bulunuş şeklinden nükleer reaktörde kullanılacak yakıt haline getirilinceye kadar birçok evreden geçer. Bunlar:

 i. Cevher Arama,
 ii. Cevher Yatağının İşletilmesi, Cevher Çıkarma,
 iii. Sarı Pasta Üretimi,
 iv. Sarı Pasta Arıtma (ADU yapımı),
 v. Kalsinasyon ve UO2'ye İndirgeme,
 vi. UO2'nin UF4'e Dönüştürülmesi,
 vii. UF4'den UF6 Yapımı.

Uranyum, uluslararası piyasalarda nükleer enerji hammaddesi olarak, sarı pasta halinde işlem görür. Ürün standardı olarak sarı pastanın en az %60U içermesi istenmekte ve arıtılmış bir uranyum bileşiğinde (UO2, UF6 gibi) diğer elementlerin toplamının 1gram uranyum için 300 ppm'den fazla olmaması gerekmektedir.
 Uranyumun diğer madenler gibi kolayca alınıp satılamaması, nakliyesinin çok sıkı kurallara, ülkeler arasındaki bazı anlaşmalara ve de uluslararası denetime bağlı olması nedeniyle, nükleer santral kuran veya kurmayı planlayan ülkeler, kendi uranyum kaynaklarını bularak değerlendirmeyi amaçlamaktadırlar.

Uluslararası piyasalarda sarı pastanın en az %60U içermesi istenmekte ve arıtılmış bir uranyum bileşiğinde, diğer elementlerin toplamının, 1gr uranyum için 300ppm'den fazla olmaması gerekmektedir.

Kaynak: MTA

Kaynak: MTA

İkizlenme, {061} ve {021} yüzeylerinde nadir
Sertlik, 6.5 - 7
Özgül Ağırlık, 3.3 - 3.5
Dilinim, {010} mükemmel
Renk ve Şeffaflık, Beyaz, yeşil, sarı, leylak, pembe ve kahverengi gibi değişik renk ve renk tonlarında, mangan diyaspor ise gülkırmızısı; şeffaf-yarı şeffaf
Parlaklık, Camsı parlaklıkta
Ayırıcı Özellikleri, Dilinimi, sertliği ve levhamsı şekli ile ayrılabilir.
Bulunuşu, Diyaspor, boehmit ve gibbsit ile birlikte önemli bir boksit bileşenidir. Korund ve zümrüt içeren yataklarda, klorit şistlerde, metamorfik kireçtaşlarında ve altere magmatik kayalarda bulunur.

BOR KARBÜR NERELERDE KULLANILIR?
 
 Bu önemli maden, endüstriyel olarak çeliklere sertlik ve aşınmaya karşı direncini arttırması, kaynak elektrotlarında aşınmaya karşı direnci arttırması amacıyla, aşındırıcılar ve zımparalarda katkı maddesi olarak kullanılır.
 
 Bor karbür, demir ve alaşımlı metallerin yüzeylerine difüzyon yardımı ile koruma amaçlı kaplanır. Ayrıca ağır işlerde kullanılmak için çok daha avantajlıdır ve diğer malzemelere göre çok sert yapıdadır.
 
 Nükleer enerji santrallerinde Bor Karbür, yakıt yükleme çubuğu ve radyasyondan korunmak için kullanılır. Nükleer enerjinin önemi ile bor karbürün bu alanda kullanımı da artmaktadır.Nükleer santrallerin boru hatlarında bor alaşımları kullanılır.
 
 Bor karbürden sertlik değeri yüksek, korozyon çeşitlerine karşı direnci olan, yüksek ısıya dayanıklı, hafif ve sağlam zırhlar üretilmektedir. Bor karbür ileri teknolojik seramik ham maddesidir ve diğer geleneksel zırh malzemeleri ile karşılaştırıldığında yüzde 70 civarında hafiflik gösterir. Savunma sanayisinde hafifliğin ön planda olduğu yelek ve helikopter zırhlarında da kullanımı görülmektedir.

Bor karbür

Boron karbür (B4C) kristali birimi.

Yeşil küreler bor atomlarını, siyah küreler karbon atomlarını gösterir.

Bor karbür (B4C):

Vickers sertliği 30 GPa'dan fazla olan bor karbür, kübik bor nitrür ve elmasın ardından bilinen en sert malzemelerden biridir. Seramiğin yoğunluğu 2,52 g/cm³, molar kütlesi 55,255 g/mol, kaynama noktası 3.500 °C, PubChem Bileşik Kimlik Numarası ise 123279'dur.

JEOFİZİK MÜHENDİSLERİ ODASI (JFMO)

Kuruluş

1986

Tür

Devlet

Web sitesi

jeofizik.gov.tr (Türkçe)

jeofizik.gov.tr /genel/about_us.php

Kaynak: PMO web sayfası

PMO Hakkında

“Oda Hakkında

Petrol Mühendisleri Odası ― Kuruluşu

7303 sayılı yasa; 66 ve 85 nolu kanun hükmünde kararnamelerle değişik 6235 sayılı Türk Mühendis ve Mimar Odaları Birliği (TMMOB) Yasası, Tüzük ve Yönetmelikleri hükümlerine uygun olarak kurulan, Türkiye sınırları içinde tüzel kişiliğe sahip, kamu kurumu niteliğinde meslek kuruluşu olan “TMMOB PETROL MÜHENDİSLERİ ODASI” kendi tüzük hükümlerine bağlıdır.

Amacı

Günün gerek, koşul ve olanaklarına göre yasa ve PMO tüzük hükümleri içinde olmak üzere Petrol ve Doğal Gaz ve Jeotermal Enerji arama, sondaj, üretim, arıtma, taşıma, tesis, ve tesisat planlama ve projelendirme, yeraltı ve yerüstü depolama ve pazarlama konularında Türkiye sınırları içinde çalışmaya yasal olarak yetkili Petrol mühendisleri ve Petrol yüksek mühendisleri, Petrol ve Doğal Gaz mühendisleri ile Petrol ve Doğal Gaz yüksek mühendislerini bünyesinde toplamaktır.

Merkez ve Kuruluş

Türk Mühendis ve Mimar Odaları Birliği Petrol Mühendisleri Odası, Petrol Mühendisliği ile Petrol ve Doğal Gaz Mühendisliği öğretimi veren fakülte ve bölümlerden mezun olarak diploma veya çıkış belgesi almış, Türkiye sınırları içinde meslek ve sanatlarını uygulamaya yasal yetkili olup; mesleki çalışmalarda bulunan tüm yüksek mühendis ve mühendisleri içinde toplayan 6235 sayılı Türk Mühendis ve Mimar Odaları Birliği Kanununa göre kurulmuş kamu tüzel kişiliğine sahip kamu kurumu niteliğinde bir meslek kuruluşu olup, merkezi Ankara’dadır.

Üyelik

Türkiye Cumhuriyeti uyruğunda olup Türkiye sınırları içerisinde meslek ve sanatlarını uygulamaya yasal olarak yetkili bulunan, çalışma ve uzmanlık konuları Petrol ve Doğal Gaz Mühendislerinin mesleklerini uygulanması gerektiren işlerle uğraşabilmek ve mesleki öğretim yapabilmek için Oda’ya üye olmak ve üyeliklerini devam ettirmek zorundadırlar. 

 Kaynak PMO web sayfası

Kaynak: TMMOB HKMO web sayfası

TMMOB HKMO Hakkında

“TMMOB’LA YAŞIT HKMO

Harita ve Kadastro Mühendisleri Odası, TMMOB’la aynı yılda, 1954’de kuruldu. Harita ve Kadastro Mühendisleri Odası, Birliğin 10 kurucu üyesi Oda’dan biridir.

Türk Mühendis ve Mimar Odaları Birliği (TMMOB) 7303 sayılı Yasa, 66 ve 85 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamelerle değişik 6235 sayılı Yasayla 1954 yılında kurulmuştur. TMMOB tüzel kişiliğe sahip, Anayasanın 135. Maddesinde belirtilen kamu kurumu niteliğinde bir meslek kuruluşudur. Kuruluşunda 10 Odası ve yaklaşık olarak 8.000 üyesi bulunan TMMOB‘nin, 2021 yılı sonu itibari ile oda sayısı 24, üye sayısı ise 618 bin 796 olmuştur.

TMMOB çalışmalarını 24 Oda, bu Odalara bağlı 213 şube ve 50 İl/İlçe Koordinasyon Kurulu ile sürdürmektedir. TMMOB‘ye bağlı odalara 108 farklı mühendislik, mimarlık ve şehir plancılığı disiplininden mezun olan mühendis, mimar ve şehir plancıları üyedir.

TMMOB, Odalarının kendi eşdeğeri kuruluşlarla kurdukları ilişkilerine paralel olarak Dünya Mühendislik Birlikleri Federasyonu‘nun (WFEO) üyesidir.

TMMOB ve bağlı Odaları;

Mesleki demokratik kitle örgütüdür.

Demokrat ve yurtsever karakterdedir.

Emekten ve halktan yanadır.

Anti-emperyalisttir, Yeni Dünya Düzeni teorilerinin, ırkçılığın ve gericiliğin karşısındadır.

Siyasetin dar anlamını aşar, yaşamın her olayını siyasetle ilişkili görür.

Barıştan yanadır.

İnsan hakları ihlallerine karşıdır, insanlık onurunun korunmasından yanadır.

Örgütsel bağımsızlığını her koşulda korur, gücünü sadece üyesinden ve bilimsel çalışmalardan alır.

Meslek ve meslektaş sorunlarının, ülkenin ve halkın sorunlarından ayrılamayacağını kabul eder.

Politikanın oluşturulmasında ve uygulanmasında demokratik merkeziyetçi yöntemleri uygular.

Karar alma süreçlerinde demokratik ve katılımcıdır.

Bağlı Odaları ile birlikte mühendis, mimar ve şehir plancılarının meslek alanlarını düzenler, üyesinin ve halkın çıkarlarını korur.

Sanayileşme ve demokratikleşme alanlarında durum tespitleri yapar, politikalar ve çözüm önerileri üretir. Ülkenin demokratikleşmesi için çaba sarf eder.

Kamuoyu oluşturmaya yönelik çalışmalar içinde tartışmasız yer alır.

Demokratik Kitle Örgütleri ve sivil toplum örgütleri ile ilkeli ve demokratik işbirliği içerisindedir.

TMMOB yasası‘nda birliğin amaçları şöyle sıralanmıştır:

-Günün gerek ve koşullarına ve mevcut olanaklara göre, yasa ve tüzük hükümleri içinde kalmak üzere, mühendis ve mimarları meslek kollarına ayırmak, meslek ve çalışma konuları aynı ya da birbirine yakın bulunan mühendis ve mimarlık grubu için Odalar kurmak.

-Mühendislik ve mimarlık mesleği mensuplarının ortak gereksinmelerini karşılamak, mesleki etkinlikleri kolaylaştırmak, mesleğin genel yararlara uygun olarak gelişmesini sağlamak, meslek mensuplarının birbirleriyle ve halkla olan ilişkilerinde dürüstlüğü ve güveni hakim kılmak üzere, meslek disiplinini ve ahlakını korumak; kamunun ve ülkenin çıkarlarının korunmasında, yurdun doğal kaynaklarının bulunmasında, korunmasında ve işletilmesinde, çevre ve tarihi değerlerin ve kültürel mirasın korunmasında, tarımsal ve sınai üretimin artırılmasında, ülkenin sanatsal ve teknik kalkınmasında gerekli gördüğü tüm girişim ve etkinliklerde bulunmak.

-Meslek ve çıkarları ile ilgili işlerde, resmi makamlar ve öteki kuruluşlar ile işbirliği yaparak gerekli yardımlarda ve önerilerde bulunmak, meslekle ilgili bütün mevzuatı, normları, bilimsel şartnameler, tip sözleşmeler ve bunlar gibi bütün bilimsel evrakı incelemek ve bunların değiştirilmesi, geliştirilmesi, ya da yeniden konulması yolunda önerilerde bulunmak.

TMMOB ve HKMO‘nun Kuruluşuna Kadar Mühendis Örgütlenmeleri

Avrupa‘da ve ABD‘de 19. yüzyılın ortalarında başlayan mühendis ve mimar örgütlenmesi, ülkemizde 2. Meşrutiyetle birlikte başlamıştır.

1908‘de İstanbul‘da çok sayıda sivil örgütün kurulduğu bilinmektedir. Bunlardan birisi de Osmanlı Mühendis ve Mimar Cemiyetidir. Cemiyet 1912 yılında etkinliklerini askıya almış ve 1919‘da yeniden çalışmalarına başlamış ve varlığını 1922 yılına kadar sürdürmüştür.

Cumhuriyetten sonra ilk örgütlenmeler Mayıs 1926 yılında kurulan ve merkezleri Ankara‘da bulunan Türk Mühendisler Birliği ve Türk Yüksek Mühendisler Birliği adı altında gerçekleşmiştir.

Birliklerin amaçları arasında "memleketin ilerlemesine ve milli iktisadın inkişafına ve kuvvetlenmesine hizmet emeli ile mesleğin yükselmesine çalışmak", "meslek haklarını ve azanın ihtiyaç ve menfaatlerini temin ve himayeye, mühendisler arasında tanışma ve tesanütün artmasına hizmet etmek", "başka memleketlerden mühendis getirilmesine ihtiyaç kalmayacak derecede meslektaşların yetiştirilmesi için gençliğin mesleğe karşı rağbetini artırmaya; sermaye getirme mecburiyeti olmadıkça, memleketimizde yapılarak inşaatın Türk Mühendis Müteahhitlerine yaptırılmasını ve memlekette yerli ve ecnebi müesseselerde Türk Mühendislerinin çalıştırılmasını temine çalışmak" yer almaktadır.

Bu örgütü Şubat 1927 tarihinde kurulan Türk Yüksek Mimarlar Birliği izlemiştir. Birliğin amacı "Türk Yüksek Mimarları arasında fikri ve mesleki dayanışmayı temine, memleket içinde ve dışında Türk mimarisini ve mimarlığını tanıtmaya, Türk mimarlık sanatının ve inşaat bilgisinin beynelmilel terakkilere göre inkişafına ve Türk yüksek mimarlarının mesleki, iktisadi ve hukuki menfaatlerini korumak" olarak belirtilmektedir.

Daha sonraları bu örgütlere çeşitli tarihlerde uzmanlık dallarında örgütler eklenmiştir. Bu örgütler arasında, kurulduktan sonra başka örgütlerle birleşenler de bulunmaktadır.

Bu örgütlerin tam bir listesi henüz çıkarılamamıştır. Bilinen örgütler şunlardır: Türk Mühendisler Birliği, Türk Yüksek Mühendisler Birliği, Türk Gemi Mühendisleri Cemiyeti, Türk Maden Mühendisleri Birliği, Türk Yüksek Maden Mühendisleri Birliği, Karabük Ağır Sanayi Mühendisleri Derneği, Türkiye Jeoloji Kurumu, Türkiye Harita ve Kadastrocular Cemiyeti, Türk Yüksek Mimarlar Birliği, Orman Mühendisleri Cemiyeti, Türk Yüksek Ziraat Mühendisleri Birliği.

HKMO KURULUŞ SÜRECİ

Ülkemizde Harita ve Kadastro Mühendisliği eğitimine, Tapu ve Kadastro Genel Müdürlüğünün (dönemin Genel Müdürü Mümtaz Tarhan’ın gayretleriyle) girişimleriyle, 1949 yılında İstanbul Teknik Okulu (şimdiki adıyla Yıldız teknik Üniversitesi) bünyesinde eğitimine başlanılan Harita ve kadastro Mühendisliği bölümü ilk mezunlarını 1952 yılında ve 7 kişi olarak vermiştir.

Cumhuriyet öncesi ülkemizde haritacılık eğitimi veren, 1800’lü yıllarda kurulmuş okullar mevcuttur. Bunların bir kısmı askeri amaçla kurulmuştur. Sivil amaçlı olanı ise 1911 yılında kurulan, daha sonra bilinen adı ile günümüze kadar gelen Kadastro Lisesidir.

Cumhuriyet döneminde, Savunma Bakanlığı adına yurt dışına gönderilerek mühendislik eğitimi alan ve dönüşte Harita Genel Komutanlığı bünyesinde çalışma zorunluluğu olan ilk kuşak Harita Mühendisleri yetiştirilmiştir. Bu mühendisler askeri kimlikte olup toplam sayıları yaklaşık 30 dur.

1950’nin ilk yıllarında gündemde olan Mühendis ve Mimar Odalarının kurulması girişimleri meslek gruplarını harekete geçirir. 1954 yılında yasalaşan TMMOB Kanunu gereği Oda kurulması koşullarında birisi de 50 üye olması zorunluluğudur. Bu nedenle üye sayısının 50 ye çıkarılması için dönemin genç mühendisleri, Harita Genel Komutanlığı bünyesindeki asker mühendisleri de üye olarak kayıt ederek yeterli sayıya ulaşmışlardır. TMMOB kuruluş sürecine ise Harita Kadastrocular Cemiyetinden katılım sağlanmıştır. Dönemin genç mühendisleri, aralarında ciddi bir tartışma yaparak “bağımsız bir Oda mı kurulsun yoksa İnşaat Mühendisleri Odası içinde mi yer alınsın” sürecini yaşamışlar ve Karar “bağımsız bir Oda kurulsun” şeklinde çıkmıştır.

Harita ve Kadastro Mühendisleri Odası 1954 yılında 50 üyesi ile TMMOB kuruluşunda yer alan 10 Oda’dan biri olarak kurularak tarihsel süreç içerisinde yerini almıştır. Dönemin genç mühendislerini, öngörü, emek ve büyük uğraşlarından ötürü kutluyor, saygı ve sevgi ile anıyoruz.

Ocak 2018 tarihi itibariyle Harita ve Kadastro Mühendisleri Odası; HKMO Genel Merkez, 10 Şube, 9 Merkeze Bağlı Temsilcilik, 175 adet İl/İlçe Temsilciliği, 25 adet İş yeri temsilciliği ve 17000’i aşkın ( aktif 15460) üyesi ile kamu kurumu niteliğinde, özerk ve demokratik bir kurumsal yapıdadır.

TMMOB 1. Olağan Genel Kurulu 18-22 Ekim 1954 tarihinde yapıldı.

TMMOB JEOLOJİ MÜHENDİSLERİ ODASI 

Kuruluş

18 Mayıs 1974

Tür

Devlet

Web sitesi

jmo.gov.tr (Türkçe)

jmo.gov.tr/english/index.php (ingilizce)

Kaynak: TMMOB JMO web sayfası

TMMOB JMO Hakkında

“Misyon

Jeoloji Mühendisleri Odasının ana yönetmeliği ve genel kurul kararları doğrultusunda belirlenmiş amaç, değerler, davranış standartları ve stratejileri doğrultusunda, ülkemizdeki tüm jeoloji mühendisleri ile jeoloji mühendisliği öğrencilerini üye kaydederek meslektaşları arasında dayanışmayı sağlayan, üyelerinin mesleki alanlardaki hak ve yetkilerini tanımlayarak bu hak ve yetkilerin korunması ve geliştirmesi yönünde çalışmalar yürüten,   meslektaşlarının eğitim, bilim ve teknolojideki gelişmeleri takip ederek deneyim, bilgi birikimi ve gelişmesine katkı koyan, mesleki etik değerlere bağlı bireylerin yetişmesine öncülük eden, jeoloji bilim ve uygulamalarının önemini toplumsal bilince taşıyan, jeoloji mühendisliği ile ilgili uygulamalarda bilgilendirici ve uyarıcı görevini yerine getirerek kamuoyunu aydınlatan, mesleki sorunların ülke sorunlarından bağımsız olamayacağı kabulü ile hareket edip, ülke insanın eşitlik, özgürlük, adalet, demokrasi ve hukuk mücadelesine destek veren yapının oluşturulmasını sağlamak.

Vizyon

Bilimle, emekle, umutla ve inatla şekillendirdiğimiz yaşam ve çalışma anlayışımızla, insana, doğaya, yaşam çevremize, hak ve özgürlüklere sahip çıkan ve geliştirilmesine katkı koyan, kendi uzmanlık alanında üretilen bilim ve mühendislik hizmetleri ile eğitiminin uluslararası norm ve standartlarda ve halkın yararına verilmesi ilkelerinden ödün vermeksizin mesleki ve toplumsal alanı bütünlüklü ele alarak; meslektaşlar, mesleki kuruluşlar, üniversitelerle ve demokratik kitle örgütleri ile ilişkilerini sürekli geliştiren, akılcı, üretken, ilkeli, güvenilir, dayanışmacı ve saygın bir mesleki demokratik kitle örgütü olmak.

 Kaynak TMMOB JMO web sayfası

Kaynak: TMMOB MMOweb sayfası

TMMOB MMO Hakkında

“6235 Sayılı Türk Mühendis ve Mimar Odaları Birliği (TMMOB) Kanunu ve Ana Yönetmeliği hükümlerine uygun olarak kurulan kamu tüzel kişiliğine sahip "TMMOB MADEN MÜHENDİSLERİ ODASI", Anayasa'nın 135. Maddesinde tanımlanan, kamu kurumu niteliğinde bir meslek kuruluşudur.

Oda'nin amaçları şunlardır:

a) Doğal kaynakların bulunmasında, işletilmesinde, sanayinin gereksinimine uygun olarak hazırlanmasında ve pazarlanmasında, ülke ve kamu yararı doğrultusunda madencilik politikaları üretmek, bu hedefe ulaşmak için gerekli görülen tüm girişim ve etkinliklerde bulunmak,

b) Maden mühendisliği mesleğinin gelişmesi, üyelerinin hak ve yetkilerinin sağlanması, meslek onurunun korunması için gerekli çalışmaları yapmak,

c) Madencilik alanında her türlü bilimsel ve teknik etkinliklerde bulunarak, bunları üyelerinin ve madencilik sektörünün yararına sunmak,

ç) Maden mühendisliği mesleğini ve maden mühendislerini ülke içinde ve dışında temsil etmek, ülke içindeki ve dışındaki meslek kuruluşları ve diğer kuruluşlarla ilişki kurmak ve gerektiğinde etkinliklerde bulunmak,

d) Maden mühendisliği öğretim ve eğitiminin ülke gereksinimine göre planlı olarak gelişmesini sağlamak, eğitim standartlarını geliştirmek amacıyla görüş bildirmek ve gerektiğinde ilgili kurum ve kuruluşlarla ortak çalışmalar yapmak,

e) Maden mühendisliği hizmetleri ile ilgili her türlü proje ve raporların hazırlanması işinin ve teknik uygulama sorumluluğunun yasal düzenlemelere bağlı olarak Oda tarafından belgelendirilmiş maden mühendisleri tarafından üstlenilmesini, proje ve raporların Oda onayından geçmesini sağlamak,

f) Madencilik sektörünün gereksinimi olan her aşamadaki teknik iş gücünün planlanması, personelin yetiştirilmesi ve eğitilmesi konularında çalışmalar yapmak, maden mühendislerinin gelişen teknolojilere ve değişen koşullara uyumunu sağlamak üzere meslek içi eğitim çalışmaları yapmak, belge, sertifika vermek ve bu madde hükümleri doğrultusunda her türlü yayını yapmak,

g) Mesleğin uzmanlık konularını ve uzmanlık koşullarını belirlemek, meslekte uzmanlık konusunda gerekli çalışmaları yapmak ve eğitimleri vermek, üyelerin mesleki ve bilimsel çalışmalarına, yaptıkları işlere ve tamamlayıcı öğrenimlerine dayanan uzmanlık dosyaları tutmak ve gerektiğinde kamu kuruluşlarına ve özel kuruluşlara uzmanlar önermek,

h) İş güvenliği ve işçi sağlığı ile madencilik ve çevre konularında maden mühendislerinin yetki ve sorumluluklarını belirlemek, ölçüm, test ve kontrollere bağlı olarak hazırlanacak raporların ilgili standartlara uygunluğunu sağlamak,

ı) Üyelerinin iş ve sosyal güvenliklerini sağlayıcı etkinlik ve girişimlerde bulunmak,

i) Ülke sorunları ve ortak mesleki çalışmaların sürdürülmesinde TMMOB’ye bağlı odalar, sendikalar, diğer meslek ve demokratik kitle örgütleri, ilgili kurum ve kuruluşlarla işbirliği yapmak ve ortak kararlar almak,

j) Madencilik sektörü ile ilgili konularda meslekle ilgili bütün mevzuatı, normları, şartnameleri, tip sözleşmeleri ve benzeri bütün evrakı incelemek, gerekli değişiklikleri yapmak, geliştirmek ve uygulamalarını denetlemek,

k) Maden mühendisliği hizmetleri ile ilgili asgari ücretleri belirlemek, tip sözleşmeleri oluşturmak ve belirlenen asgari ücretler doğrultusunda faaliyet gösterilmesi için gerekli her türlü tedbiri almak,

l) Üyeler arasında dayanışmayı sağlamak ve haksız rekabeti önlemek,

m) Madencilik mesleğinde gelenekselleşmiş, ulusal ve uluslararası anlam içeren etkinlikler ve günlerin düzenlenmesi ile ilgili çalışmalarda bulunmak,

n) Üyelerin teknik, kültürel ve sosyal gereksinimlerini karşılamak amacıyla merkezde, şubelerde ya da temsilciliklerde eğitim merkezi, lokal, yemekhane, misafirhane gibi sosyal tesisler açmak, kapatmak, kiralamak, işletmek,

o) Üyelerinin bilimsel ve teknik etkinliğini artırmak, mesleki, sosyal ve kültürel etkinliklerde bulunmak, araştırma grupları oluşturmak, geziler düzenlemek, kongre, seminer, sempozyum, çalıştay, panel ve benzeri toplantılar yapmak,

ö) Maden mühendisliği eğitimini geliştirmek için yarışmalar düzenlemek, burs ve ödüller vermek ve benzeri etkinliklerde bulunmak,

p) Maden mühendisliği ile ilgili kitap, gazete, bülten, dergi ve benzeri yayınlar çıkarmak,

r) Odanın yukarıda sayılan amaç ve görevleri ile ilgili konularda yürütme ve yasama organlarında yapılacak çalışmalara katılmak, görüş ve önerilerini bildirmek ve açıklamalarda bulunmak.

 Kaynak TMMOB MMOweb sayfası

TÜRKİYE KÖMÜR İŞLETMELERİ KURUMU (TKİ)

Kuruluş

22 Mayıs 1957

Tür

Devlet

Web sitesi

tki.gov.tr (Türkçe)

tki.gov.tr/en-US (ingilizce)

Kaynak: TKİ web sayfası

TKİ Hakkında

“Zonguldak Havzası'ndaki geçmişi de dikkate alındığında neredeyse 165 yıllık bir deneyime sahip olan Türkiye Kömür İşletmeleri Kurumu, 22 Mayıs 1957 tarih ve 6974 sayılı TKİ Kurumu Teşkilat Kanunu´nun 31 Mayıs 1957 tarih ve 9621 sayılı Resmi Gazete´de ilanı ile kurulmuş 1982 yılında Türkiye Taşkömürü Kurumunun kurulmasıyla, Zonguldak Kömür Havzası'ndaki işletmeler TKİ bünyesinden ayrılarak TTK bünyesine geçmiştir. 

1978 yılına kadar Garp Linyitleri İşletmesi Müessesesi'ne (GLİ) bağlı olarak faaliyetlerini sürdüren Soma havzasındaki maden kömür sahalarının işletilmeye başlanması 1913 yıllarına kadar uzanmaktadır. 1939 yılına kadar özel sektör tarafından işletilen sahalar, 1939 yılında Etibank´a, 1957 yılında da TKİ´ye devredilmiş ve 1978 yılına kadar GLİ tarafından işletilmiştir. 

27.07.1978 yılında Ege Linyitleri İşletmesi (ELİ) kurulmuş ve bu tarihten itibaren ocaklar ELİ tarafından işletilmeye başlanmıştır.

TKİ´nin faaliyetleri, özellikle 1970´Ii yılların sonlarından itibaren hız kazanmıştır. 04.10.1978 tarih ve 2172 sayılı "Devletçe İşletilecek Madenler Hakkında Kanun" ile Termik santrallerin ihtiyacının teminat altına alınması ve zamanında sağlanması, belirli bir plana göre üretim yapılarak, enerji konusunda sıkıntıya meydan vermemek için santral bölgelerine yakın ve bu amaca uygun bulunan kömür sahalarının ilgili devlet kuruluşu eliyle işletilmesi kabul edilmiştir. 

Bu düzenleme sonrasında, TKİ; Orhaneli, Keles, Tunçbilek, Ömerler, Seyitömer, Işıklar, Eynez, Darkale, Tınaz-Bağyaka, Sivas-Kangal, Beypazarı-Çayırhan, Afşin-Elbistan ve Bingöl-Karlıova gibi önemli yatırım projelerini hızla devreye sokmuştur.

Bu gelişmeler sonucunda TKİ, 1990´1ı yılların başında yıllık 60 milyon ton üretim yapabilecek kapasiteye ulaşmıştır. Ancak, TKİ´nin gerçekleştirmiş olduğu projelerden 4,2 milyon ton/yıl kapasiteli Sivas-Kangal 1989 yılında, 20 milyon ton/yıl kapasiteli Afşin-Elbistan 1995 yılında ve 4,3 milyon ton/yıl kapasiteli Beypazarı-Çayırhan ise 2000 yılında Elektrik Üretim Anonim Şirketi´ne (E.Ü.A.Ş) devredilmiştir. 

Ülke genelinde ısınma ve sanayinin kömür talebini karşılamak amacıyla kurulmuş olan, merkezi Ankara´daki Kömür Satış ve Tevzii Müessesesi ve buna bağlı 18 il ve 4 ilçedeki Kömür Satış Şubeleri ise 1991 yılında kapatılmıştır. Son olarak; 2012 Ekim ayında Kütahya Seyitömer´deki, 2013 Ağustos ayında Muğla Yatağan ve Milas´daki, 2014 yılı Aralık ayında ise Bursa Orhaneli´ndeki kömür işletmeleri özelleştirilerek TKİ bünyesinden ayrılmıştır. 

 Kaynak TKİ web sayfası

Kaynak: ETİMADEN web sayfası

ETİMADEN Hakkında

“Misyon

Bor başta olmak üzere ülkemiz maden kaynaklarını sürdürülebilirlik anlayışı ile değerlendirerek insanlığın yararına sunmak.

Vizyon

Tüm faaliyetlerinde "Kalite, Sürdürülebilirlik, İnovasyon" önceliklerini benimseyen, dünyada saygın, sektöründe lider konumunu güçlendiren bir kuruluş olmak.

 Kaynak ETİMADEN web sayfası

Maden Tetkik ve Arama Genel Müdürlüğü (MTA)

Kuruluş

14 Haziran 1935

Tür

Devlet

Web sitesi

mta.gov.tr (Türkçe)

mta.gov.tr /en/ (İngilizce)

Kaynak: MAPEG web sayfası

MAPEG Hakkında

“Misyon

Tabii kaynakların aranması, araştırılması ve bunların çevreye duyarlı, kamu yararı gözetilerek işletilmesi için çalışmalar yapmak ve ülke ekonomisine kazandırmak

Vizyon

Katma değeri yüksek, sürdürebilir tabii kaynaklar

Kaynak MAPEG web sayfası

Kaynak: ETKB web sayfası

ETKB Hakkında

“Misyon

Enerji kaynaklarını ve tabii kaynakları verimli ve çevreye duyarlı şekilde değerlendirerek ülke refahına en yüksek katkıyı sağlamak.

Vizyon

Enerjide ve tabii kaynaklarda güvenli bir gelecek

Kaynak ETKB web sayfası

Kaynak: TTK web sayfası

TTK Hakkında

“Misyon

Stratejik öneme sahip taşkömürü rezervlerini demir-çelik ve enerji sektörünün ihtiyacı doğrultusunda uygun ve güvenli yöntemlerle, çevresel etkileri de dikkate alarak ülke ekonomisine kazandırmak.

Vizyon

Ülkemizin metalurjik kömür ihtiyacının önemli bir kısmını karşılarken; bilgi ve deneyimiyle de yeraltı kömür madenciliğini geliştiren öncü kurum olmak.

Temel Değerleri

İş Sağlığı ve Güvenliğine önem vermek

Bilgiye erişebilirlik

Hesap verebilirlik

Müşteri odaklılık

Öncü ve yönlendirici olmak

Saygınlık ve güvenilirlik

Tutarlılık ve süreklilik

Gelişime açıklık ve sürekli iyileştirme anlayışı

Kaynak kullanımında etkinlik ve verimlilik

Takım çalışması odaklı olmak

Türkiye Taşkömürü Kurumu (TTK), Türkiye Kömür İşletmelerine bağlı Ereğli Kömür İşletmeleri (EKİ) Müessesinin, 19 Ekim 1983 tarihinde ayrı bir genel müdürlüğe dönüştürülmesiyle kuruldu. Ancak, Zonguldak havzasında 1848 yılında başladığı kabul edilen taşkömürü madenciliğinin mirasını üstlendiği için 1848 yılında kurulduğu kabul edilir ve amblemlerinde bu yıl kullanılır.

233 sayılı Kanun Hükmünde Kararname hükümlerine tabi bir kamu iktisadi teşebbüsüdür. 11.12.1984 tarihli Resmi Gazetede yayımlanan Ana Statüsünde Kuruluş amacı şöyle belirtilmiştir:

“Devletin genel sanayi ve enerji politikasına uygun olarak, taşkömürü rezervlerini en iyi şekilde değerlendirerek ve ülkenin taşkömürü ihtiyacını karşılayarak yurt ekonomisine katkıda bulunmak.”

Ana Statüsünde yer alan faaliyet konuları arasında; “11 Haziran 1937 tarihli ve 3241 sayılı Ereğli Þirketinden alınan liman (Zonguldak), demiryolu ve madenlerle Kozlu ve Kilimli demiryollarının işletilmesi ve havzadaki deniz işlerinin tekel altına alınması ve 30 mayıs 1940 tarih ve 3867 sayılı Ereğli Kömür Havzasındaki Ocakların Devletçe İşletilmesi Hakkındaki yasayla Etibank’a ve Ereğli Kömürleri İşletmesine verilmiş ve devredilmiş bulunan, 6974 sayılı yasa ile de TKİ Kurumuna intikal eden taşkömürü madenlerini, sınai tesisleri, liman ve demiryollarını ve konulmuş olan tekeli ve Ereğli Limanı ile Ereğli, Armutçuk demiryolunu işletmek.” de bulunmaktadır.

Ana Statüsünde 2001 yılında yapılan bir değişiklik ile Zonguldak Havzasındaki diğer madenleri de işletme veya işlettirme yetkisi de verilmiştir.

Merkezi Zonguldak’tadır. Son yıllarda 2-2,5 milyon ton düzeyinde seyreden taşkömürü üretimini 5 müessesesi bünyesinde sürdürmektedir. Müesseselerin dördü (Armutçuk, Kozlu, Karadon ve Üzülmez) Zonguldak ili, biri (Amasra ) ise Bartın ili sınırları içindedir.

Zonguldak Havzası kömürlerinin kalorifik değeri 6200-7250 kcal/kg arasında değişmektedir ve -1200 kotuna kadar hesaplanan rezervi yaklaşık 1,3 milyar tondur.

Zonguldak Havzası taşkömürlerinin 19 uncu yüzyıl ortalarından itibaren Osmanlı-Türk toplumunun ekonomik, endüstriyel ve toplumsal gelişiminde önemli payı olmuştur. Örneğin; bugünkü İstiklal Caddesinin (İstanbul), Dolmabahçe’den iletilen havagazı ile 1856 yılından itibaren aydınlatılmasında, 1914 yılından itibaren Silahtarağa Termik Santral ihtiyacının karşılanmasında, donanmada, tophanede, gemi ve trenlerde, demir-çelik, dokuma, çimento, şeker, çay vb. fabrikalarında, Ankara ve İstanbul’daki havagazı fabrikalarında Zonguldak havzası kömürleri kullanılmış; İstanbul, Kocaeli ve Sakarya illerinin elektrik gereksinmesi uzun süre EKİ bünyesinde 1948 yılında kurulan Çatalağzı (A) Termik Santralından karşılanmıştır.

Bugün de Batı Karadeniz Bölge ekonomisinde çok önemli bir paya sahip olan TTK, 2×150 MW kurulu güce sahip olan Çatalağzı (B) Termik Santralının kömür gereksinmesinin tamamını karşılamakta ve ülkemizin ilk iki entegre demir-çelik fabrikası olan Kardemir ve Erdemir’in koklaşabilir taşkömürü gereksinmesinin karşılanmasında önemli bir güvence oluşturmaktadır.

1980’li yılların ilk yarısına kadar taşkömürü, ülkenin en önemli birincil enerji kaynağı idi ve maliyet kaygısından uzak, ne pahasına olursa olsun üretilmesi gerekiyordu. Bu nedenle EKİ her türlü gereksinmesini kendisinin karşılayacağı biçimde, eklektik ve dağınık biçimde büyümüş; aynı örgüt yapısı altında, kömür madenciliği ile birlikte çeşitli atölyeler, laboratuarlar, kok fabrikası, liman, tersane, maden makineleri fabrikası, oksijen-asetilen üretim tesisi, taş ocağı, geçici depolama vb işletmeciliği; personel ve malzeme taşımacılığı gibi lojistik hizmet işletmeciliği; karayolu ve demiryolu yapım ve bakımı lojman, okul, hastane, itfaiye, işçi yurdu, sinema, lokal, fırın, kantin ve plaj gibi sosyal tesis işletmeciliği ve yüzlerle ifade edilen taşıt aracı ve iş makinesi ile Ereğli’den Azdavay’a kadar uzanan benzeri görülemeyecek büyüklükte bir işletme olmuş ve işçi sayısı 40 bini aşmıştır.

1980 yılından sonra başlayan süreçte, alternatif enerji kaynaklarının artması, kömürün açık ocaklarda daha düşük maliyetle üretilmesi, petrol fiyatlarının düşmesi ve uluslar arası ticaretin serbestleşmesi gibi nedenlerle, fazla mekanize olmamış birçok derin maden işletmesi gibi,TTK’nın da rekabet gücü azalmıştır. Bu dönemde, bir çok KİT’te olduğu gibi, TTK’da da, dünyadaki hızlı gelişmelere uyum sağlayabilecek adımların zamanında atılamaması, Kurumun rekabet şansının iyice azalmasına yol açmıştır.

Kurumda 1990’lı yıllarda başlatılan ve 2000 yılında ivme kazanan yeniden yapılanma çalışmaları ile umut verici sonuçlar alınmaktadır. Her geçen gün, madencilik dışındaki faaliyetlerini tasfiye etmekte, işgücünü rasyonelleştirmekte ve verimliliğini attırmaktadır. Bu nedenlerle TTK çalışanları her geçen gün geleceğe daha güvenle bakabilmektedir.”

Kaynak: TTK web sayfası

Yurt Madenciliği Geliştirme Vakfı (YMGV)

Kuruluş

14 Şubat 1986

Tür

Vakıf

Kayıtlı

21 Tüzel Kişi

44 Gerçek Kişi

Web sitesi

ymgv.org.tr (Türkçe)

Kaynak: YMGV web sayfası

YMGV Hakkında

“Vakıf, yurt madenciliğini ve yeraltı kaynaklarını geliştirmeyi amaçlayan ulusal ve uluslararası kongre, sempozyum,seminer teknik gezi gibi çalışmalar düzenlemek, bunlarla ilgili yayın yapmak, aynı amaçlar doğrultusunda bilimsel ve teknik araştırmalar yapmak, yaptırmak, yapılmakta olan çalışmaları desteklemek, öğretim üyesi, mühendis, tekniker, öğrenci vs. personelin eğitim ve çalışmalarına yardımcı olmak ve bunlara maddi olanaklar sağlamak, madenlerimizi ve yeraltı kaynaklarımızı değerlendirmek için çalışan kuruluşlara katkıda bulunmak amacıyla, 14.02.1986 tarihinde İstanbul'da kurulmuştur.

Yurt Madenciliğini Geliştirme Vakfı ülke madenciliğinin geliştirilmesi ve ekonomiye en üst düzeyde katkı sağlanması için ilgili kuruluşlarla birlikte politikalar ve stratejiler oluşturmakta ve bu bağlamda her tür çalışmayı yapmaktadır.

Vakfın ana amacı, bir yandan yönetim kademeleriyle kamuoyunu madencilik konusunda aydınlatmak, öte yandan enerji, sanayi, tarım hammaddeleri ve entegre üretimlerinin gerçekleşmesini sağlamak, katma değeri yüksek ürünler ile Türkiye ekonomisini güçlendirmektir.”

Kaynak: YMGV web sayfası

Türkiye Mermer Doğaltaş ve Makinaları Üreticileri Birliği (TÜMMER)

Kuruluş

13 Kasım 2000

Tür

Birlik

Kayıtlı

19 Yönetim Kurulu Üyesi

5 Denetleme Kurulu Üyesi

Web sitesi

tummer.org.tr (Türkçe)